Onthullingen 2: Peter Mandelson

Memoires zijn de traditionele manier van bekende mensen om een kijkje in de keuken te geven van hun voormalige leven. Hier kunnen zij tevens 'hun' kant van de waarheid belichten.
Half juli zorgde Peter Mandelson in Engeland voor veel sensatie door de publicatie van The Third Man. 'Mandy' heeft, behalve een reeks van hoge (regerings)functies, vele bijnamen waaronder de Prince of Darkness. Tegenwoordig is ie tevens Lord Mandelsohn of Foy and Hartlepool.

Een en ander ging uiteraard gepaard met een uitgekiende mediacampagne (o.a. voorpublicatie in The Times), waarin ook nader op zijn (ijdele) imago werd ingegaan. Bekijk het promotiefilmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=0YiqnJDrmTM

Enige tijd terug stond er ook een schaamteloze foto in een Engelse krant van Mandy bij zijn favoriete 'deli' (delicatessenzaak): Nonna's in Camden. De foto stond bij een interview met hem in The Sunday Times Magazine van 27 september 2009 - helaas niet reproduceerbaar [degene die deze voor mij digitaal weet te verkrijgen, mag een onderwerp voor een volgend blog kiezen]. Voor een desondanks interessante beschrijving van de foto:

http://www.thefreelibrary.com/Hartlepool+it+ain't+...portrait+of+Lord+Mandy+in+his+deli+element-a0208561283

Mandelson geeft in het boek vooral inzicht in de permanente staat van 'political infighting' binnen de Labour-partij. Hij is daarvoor, samen met Alastair Campbell, een van de meest aangewezen personen. Mandelson wordt verantwoordelijk geacht voor de hele opzet van New Labour: het weer verkiesbaar maken van het oude Labour, na jaren van socialistisch dogmatisme in de jaren zeventig en tachtig.

Met de snelle publicatie van zijn eigen memoires (het boek zou in vijf weken geschreven zijn), probeerde Mandelson tevens de wind uit de zeilen te nemen van de memoires (een autobiografie getiteld The Journey) van Tony Blair die binnenkort (begin september) verschijnen. Geruchten gaan zelfs dat Blair zou hebben geprobeerd via de uitgever eerdere publicatie van het boek van Mandelson te voorkomen. Blair heeft overigens recent aangekondigd dat de niet onaanzienlijke opbrengsten gaan naar een organisatie die Britse gewonde militairen helpt met revalidatie. Dit werd door sommigen als 'blood money' afgedaan.
De memoires van Mandelson worden door de recensenten in ieder geval beschouwd als een duidelijke afrekening met Blair in het bijzonder. En als verdere reactie heeft ook Gordon Brown bekend gemaakt met memoires te komen in november, maar erg spannend (laat staan onthullend) zullen deze hoogstwaarschijnlijk niet zijn; ze gaan vooral over de financiële crisis.

Hoewel de memoires van Mandelson binnen de Labour-partij voornamelijk als indiscreet en prematuur zijn afgedaan, hebben ze wel degelijk grote historische waarde. Ter onderstreping van 'zijn' waarheid organiseerde Mandelson tevens een aparte bijeenkomst met journalisten, waarin zij inzage kregen in een aantal onderliggende documenten - een nieuwe manier van waarheidsvinding. Op televisie schijnt het zelfs al voorgekomen te zijn dat Alastair Campbell sms'jes van andere Labour-prominenten heeft laten zien.

Bekijk de documenten:

http://tweetminster.tumblr.com/post/819165443/pre-1997-source-material-from-peter-mandelsons-the

Enig rumoer ontstond er nog kort vanwege enige passages over prins Charles, de immer wijfelende prins van Wales. De BBC op haar beurt kwam onder vuur te liggen omdat het een vrijwel kritiekloos platform bood op radio en televisie ter promotie van het boek. De BBC is de afgelopen jaren al vaker beschuldigd van een (te) pro-Labour standpunt. Als reactie op de kritiek, verklaarde presentator Jeremy Clarkson daarom kort en bondig: 'Don't buy it'.

En, goed nieuws voor Nederland: Mandy blijkt zeer te spreken over Euro-commissaris Kroes! Zie de reportage van NOVA:

http://www.novatv.nl/page/detail/uitzendingen/7958/Peter+Mandelson%3A+The+Third+Man/#

Het drama van de Britse verkiezingen in 2010

In Engeland is het al 4 dagen hoog politiek drama; vandaag nog meer dan in het afgelopen weekend. En nee, de verkiezingen zijn er al geweest: die waren op donderdag 6 mei. Met de meest vreemde uitslag sinds decennia. In feite waren er alleen maar verliezers, en geen winnaars.

De verkiezingen - in Engeland altijd beperkt tot ongeveer 1 maand campagne voeren - gingen zelfs redelijk ongemerkt voorbij. Volgens kenners was er sprake van 'a bloodless campaign'. Met weinig of geen gedenkwaardige momenten (een vice-premier bv. die met een kiezer op de vuist gaat, zoals John Prescott deed in 2007) of rellen. Bekijk de vuistslag van Prescott:

http://www.youtube.com/watch?v=5XTiI1e-wVc

De enige rel die er was (premier Gordon Brown die een vrouw achteraf onheus bejegende), werd in belangrijke mate door de media zelf geregisseerd. Pas op het allerlaatst, tijdens de verkiezingsdag, ging het nog bijna mis met Nigel Farrage (leider van UKIP) toen zijn vliegtuigje bij het opstijgen crashte. De resulterende foto is beslist spectaculair.



De verkiezingen bestonden achteraf gezien eigenlijk alleen uit drie televisiedebatten - een noviteit overigens in de Britse politiek. Televisiedebatten zijn in vele landen al decennia gemeengoed. De oorsprong ervan ligt bij vier dergelijke debatten tussen de twee Amerikaanse presidentskandidaten, Nixon en Kennedy, uit 1960. Omdat Nixon vlak voor de opnamen ziek was geweest, zag hij er letterlijk beroerd uit in het eerste debat. Maar de toon was daarmee wel meteen gezet.

Achteraf wordt de toezegging van televisiedebatten door Labour, waar lang over is gesteggeld tussen Labour en de Conservatieven, en de toevoeging van de Liberalen als een grote fout gezien van beide partijen omdat zij een nieuwe ster creërde in de persoon van de leider van de Liberalen: Nick Clegg (geb. 1967). Zo was 'Cleggmania' geboren, eigenlijk bij gebrek aan beter.
Nick Clegg was tot dan toe de grote onbekende onder de Britse kiezers. Plotseling leek hij het redelijke (en jonge) alternatief, tegenover de mastodonten van de oude partijpolitiek. Clegg heeft overigens een Nederlandse moeder en spreekt ook vloeiend Nederlands, naast Frans, Duits en Spaans (mogelijk alleen iets minder vloeiend).

En sinds de verkiezingen houdt hij de gemoederen nog altijd bezig, want hij is nu de kingmaker (de positie die hij volgens eigen zeggen beslist niet wilde). Omdat geen van de partijen een absolute meerderheid heeft moeten er (eerst) coalitiebesprekingen plaatsvinden; dit gebeurde voor het laatst in 1974.
Ditmaal waren de topambtenaren, die dezer dagen ongekende macht hebben omdat er feitelijk niet wordt geregeerd, beter voorbereid inclusief heuse rollenspellen. Maar, wellicht nog opvallender, is dat men zich hierin in niet onbelangrijke mate laat leiden door een 36 jaar oud memorandum van een van de aanwezigen destijds: Robert Armstrong.

Lees dit document:
http://www.margaretthatcher.org/document/E39D78DE7FBF4C7583FDFC8F7A029D42.pdf

Er zijn nu in essentie vier mogelijkheden:

- formele coalitie van Con./Lib.
- zgn. 'Progressive Coalition' van Lab./Lib.(ook wel Alliance of the Losers genoemd)
- minderheidsregering Con. ('confidence and supply deal' - een soort hoofdlijnenakkoord)
- minderheidsregering Con. (go it alone: vote by vote)

Op vrijdagmorgen 7 mei verklaarde Clegg dat het initiatief bij de grootste partij lag: de Conservatieven dus. Die moesten volgens hem in elk geval in de gelegenheid te worden gesteld om een regering te vormen. Hun leider, David Cameron, verklaarde vervolgens bereid te zijn tot 'a big, open, and comprehensive offer' aan de Liberalen. Sindsdien zijn de beide partijen in besprekingen.
Ondertussen verklaarde Brown de uitkomst hiervan af te wachten en tegelijk open te staan voor besprekingen. Weliswaar staand op een zijpodium, is hij de feitelijke premier die voor stabiliteit moet zorgen.
Wel stond hem het tussentijdse alternatief voorhanden om af te treden. Dat hij dat niet deed, werd door veel media (die zich openlijk grotendeels achter de Conservatieven scharen) gezien als het onvermogen van Brown in te zien hoe impopulair hij eigenlijk is. En natuurlijk tevens als een blokkade richting de Conservatieven. Brown is constitutioneel echter de PM totdat er een stemming tegen hem is in het parlement. De Conservatieven zien hem daarentegen vooral als 'unelected PM' vanwege de interne partijopvolging (opvolger van Tony Blair) en nu ook nog eens zonder een mandaat van de kiezers.

Tot vanavond leek het op een 'arrangement' (3e optie) tussen Con./Lib. uit te draaien. Maar om zes uur veranderde alles toen Brown plotseling zijn aftreden als partijleider aankondigde plus bekend maakte dat Clegg had gevraagd formele onderhandelingen met Labour aan te gaan. Een hele sluwe zet van de "Iron Chancellor" ook want zo kan Brown mogelijk nog maximaal tot het najaar aanblijven om alles te overzien.
Het was bekend dat Clegg hoe dan ook niet met Brown verder wilde (hoezo geen kingmaker?). In de loop van de dag was al duidelijk geworden dat er gedurende het weekend geheime gesprekken met Labour waren gevoerd onder leiding van Lord Peter Mandelson, min of meer de uitvinder van New Labour.

Sinds deze aankondiging is het politieke spectrum compleet veranderd. Binnen enkele uren, verklaarden de Conservatieven alsnog bereid te zijn tot een referendum over kieshervormingen (een principieel punt van de Liberalen) en een coalitie met hen te willen. Tegelijkertijd mogen zij zich enigszins verraden voelen over de geheime gesprekken en nu dus onderhandelingen met Labour.
Het grote opbieden van beide partijen tegen elkaar is daarmee begonnen. Uiteindelijk is het aan het politieke instinct van Nick Clegg en diens partij om te kiezen. Een keuze voor Labour, zou de politieke verhoudingen in Groot-Brittannië op de langere termijn diepgaand veranderen aangezien het huidige kiesstelsel (voor het laatst hervormd halverwege de 19e eeuw) dan op de schop gaat.

Uiterlijk op 25 mei is er duidelijkheid. Dan is de opening van het nieuwe parlement, met de zogenaamde Queens Speech. Hierin zal dan Labour - de huidige, rechtsgeldige regering - haar nieuwe regeringsplannen ontvouwen. Vervolgens zal dan bij de stemming daarover in het Lagerhuis duidelijk worden hoe de parlementaire verhoudingen precies liggen. Wordt Labour gedoogd, en zo ja door wie, of worden de plannen door een meerderheid (geleid door de Conservatieven) weggestemd? 'He who commands a majority, shall assume the premiership'.
Zo ver zijn we nog lang niet. De uitkomst op de korte termijn lijkt hoe dan ook een coalitie te zijn, voor het eerst in zeventig jaar. En de uitkomst op de middellange termijn staat eigenlijk ook al wel vast: binnen 1-2 jaar nieuwe verkiezingen. Want met deze uitslag, kan geen van de politieke partijen eigenlijk goed leven.