Zoeken in deze blog

Translate

Posts tonen met het label diefstal documenten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label diefstal documenten. Alle posts tonen

woensdag 15 augustus 2012

Grootste archiveringsschandaal in het Vaticaan (ooit)?

Begin deze week is Paolo Gabriele, 46 jaar oud, officieel in staat van beschuldiging gesteld wegens diefstal van documenten. Hij kan maximaal zes jaar gevangenisstraf krijgen.

Summary
"Vatileaks" has rocked the papal establishment and curial offices in the heart of Rome. Since the beginning of 2012 secret documents have been leaked to the press and the pope's butler has now been uncovered as the confidential insider. The documents have revealed serious infighting over more transparancy, especially in the field of banking.

Vatileaks


In de loop van januari en februari lekten een aantal documenten naar de Italiaanse pers, waaronder persoonlijke brieven aan de paus. In sommige documenten werd corruptie en mismanagement binnen het Vaticaan aangekaart, waardoor er alleszins sprake bleek van een interne machtsstrijd.
In een brief van Carlo Maria Viganò, waarmee het schandaal begon, werd bijvoorbeeld hevig afgegeven op gunstige contracten bij projecten ten behoeve van bevriende firma's, 'false invoicing' en ontbrekend geld. Viganò werd vervolgens vroegtijdig overgeplaatst naar Washington als ambassadeur of nuncio.
De hele affaire werd in de media al gauw Vatileaks gedoopt en heeft sindsdien kranten en weekbladen plus televisieprogramma's in Italië gedomineerd.

Enkele van de documenten.

Gianluigi Nuzzi


Onderzoeksjournalist Gianluigi Nuzzi (geb. 1969) werd via tussenpersonen benaderd door een klokkenluider en kreeg later van deze informant een USB-stick met documenten overhandigd. Op basis hiervan schreef hij een boek, Sua Santita (Zijne Heiligheid), over corruptie en misstanden in het Vaticaan dat medio mei is verschenen.


De redacteur van L'Osservatore Romano (de eigen krant van het Vaticaan) begon bijvoorbeeld een lastercampagne tegen een rivaliserende redacteur van L'Avvenire (een krant namens de bisschoppen) wegens diens seksuele geaardheid met behulp van een krant uit de mediastal van Berlusconi.
Andere brieven tonen collusie tussen de regering van Berlusconi en het Vaticaan over hoe druk van de EU te omzeilen om belasting te betalen voor kerkelijke bezittingen. Grote donaties in cash aan de paus van banken en een televisiepresentator worden beschreven, evenals de gift van een grote truffel ter waarde van 100.000 euro aan de armen.

Machtsstrijd


Nuzzi zegt zelf, in een interview met het Franse katholieke magazine Pèlerin, de Kerk niet te willen schaden en dat hij een eindeloos respect heeft voor paus Benedictus XVI. De paus zou door alle schandalen zijn apostolische hervormingen geblokkeerd zien. De documenten werpen vooral een kwaad licht op kardinaal Tarcisio Bertone, min of meer de premier van het Vaticaan.
Bertone staat als staatssecretaris sinds halverwege 2006 aan het hoofd van de bureaucratie in de contacten met andere nationale kerken en de diplomatieke dienst. Inmiddels is hij verwikkeld geraakt in een machtsstrijd, met als centrum de stad Milaan, over de aanstaande opvolging van paus Benedictus. Als bisschop van Genua bestreed hij eerder onder meer het boek de Da Vinci Code van Dan Brown.

Informatievrijheid

In het boek zijn heel wat vertrouwelijke documenten van het Vaticaan opgenomen. De auteur zegt in het interview zeer weinig over hoe hij aan de documenten geraakte. ‘Gekregen van katholieken die al jaren in het Vaticaan werken. Zij willen de Kerk niet schaden en zijn trouw aan de paus en de Kerk maar zij zijn niet akkoord met de hypocrisie aan de top van de Kerk’, luidt het.
Nuzzi hoopt dat zijn boek zal bijdragen tot wat meer transparantie achter de hoge muren van het Vaticaan. De documenten tonen in ieder geval dat er ook binnen het Vaticaan zorgen bestaan over transparantie. ‘De lekken zijn goed voor het welzijn van de Kerk’. Ook in een ander interview verdedigt hij zich wegens het recht op informatievrijheid.
Volgens de kerk zijn de publicaties daarentegen juist immoreel en zelfs crimineel want gebaseerd op diefstal: volgens aartsbisschop Angelo Becciu heiligt het doel daarom niet de middelen.

Vaticaanse bank


De voorzitter van de Vaticaanse bank, Ettore Gotti Tedeschi, werd een dag na de arrestatie van Gabriele ontslagen wegens een verslechtering van de normen voor goed bestuur. Tedeschi ('the Pope's banker') had voor zijn eigen veiligheid tussentijds een geheim dossier aangelegd met compromitterende informatie over leidende figuren in kerk en politiek voor het geval hij zich moest weren tegen valse aantijgingen of vermoord zou worden.
De bank - ook wel IOR of Instituut voor Religieuze Werken geheten - heeft overigens recent voor het eerst enige opening van zaken gegeven; zij voldoet inmiddels aan de minimale normen voor transparantie binnen de bankensector. De bank beheert ongeveer 35.000 rekeningen van katholieke congregaties, bisdommen etc; de jaarlijkse begroting van het Vaticaan bedraagt ongeveer 250 miljoen euro.



Nuzzi schreef eerder al, in 2010, een vergelijkbaar boek over het financiële wanbeleid van de Vaticaanse Bank - in Nederland verschenen als Vaticaan BV - op basis van 4.000 documenten gevonden in een afgelegen Zwitserse boerderij. De papieren waren van monsignor Renato Dardozzi (1922-2003), een van de invloedrijkste medewerkers van de Vaticaanse bank aan het eind van de vorige eeuw (lees meer over de financiële schandalen van toen).

Onderzoek


Het Vaticaan begon aan de hand van de vele lekken in april een eigen onderzoek met een commissie van kardinalen geleid door kardinaal Julián Herranz, lid van Opus Deï, later ondersteund door de eigen politie of gendarme. Gabriele werd op woensdag 23 mei gearresteerd nadat onderzoekers in zijn appartement een grote hoeveelheid (d.w.z. dozenvol) vertrouwelijke documenten vonden.
Gabriele is voormalig butler of majordomus van paus Benedictus XVI en was in dienst vanaf 2006; hij was tevens korte tijd in dienst van diens voorganger. Gabriele serveerde de paus diens maaltijden, kleedde hem en begeleidde hem ook vaak in de pausmobiel waar hij voorin naast de chauffeur zat. Hij woonde met zijn vrouw en drie kinderen in het Vaticaan.


De paus toonde zich diep geschokt over dit gedrag van zijn naaste vertrouweling. Gabriele zou e-mails en brieven die lagen op het bureau van Georg Gänswein, particulier secretaris van Benedictus, hebben gefotokopieerd en naar de media (lees: Nuzzi) hebben gelekt. Ook Gänswein geldt, naast Bertone, als belangrijk doelwit van tegenstanders van de paus.

De butler heeft het gedaan?


Omdat het Vaticaan geen gevangenis heeft werd Gabriele aanvankelijk vastgehouden in een van de drie politiecellen die het land rijk is, meestal gereserveerd voor zakkenrollers. Dit kan zonder aanklacht tot een maximum van 100 dagen (tweemaal 50 dagen, met eenmaal tussentijdse verlenging). Sinds juli is hij onder huisarrest geplaatst. Indien veroordeeld, zal hij naar een Italiaanse gevangenis verhuizen i.v.m. een uitwisselingsverdrag. Een pardon van de paus behoort echter eveneens tot de mogelijkheden.
Gabriele heeft inmiddels bekend en gezegd de corruptie binnen de kerk te willen bestrijden. Volgens de onderzoekers zou hij aan paranoia leiden en manipuleerbaar zijn. Bij de huiszoeking zijn tevens een cheque aan de paus ter waarde van 100.000 euro, een goudklompje en een zestiende-eeuwse kopie van de Aeneas van Vergilius gaangetroffen.
In de aanklacht is sprake van een handlanger genaamd Claudio Sciarpelletti, een computerexpert (of videoprogrammeur). Hij zou een pakketje met brieven hebben gekregen van Gabriele maar hier verder niet naar om hebben gekeken. Het onderzoek is nog lopende; het Vaticaan overweegt ook nog altijd stappen te nemen tegen Nuzzi. Ook zou Gabriele documenten hebben gedeeld met zijn biechtvader maar die zijn verbrand.
Volgens Nuzzi zou er sprake zijn van tot wel mogelijk twintig informanten. En gedurende de hechtenis van Gabriele is het lekken gewoon doorgegaan. Het echte lek wordt ook wel als Il Corvo (De raaf) aangeduid; de butler zou slechts een zondebok zijn, oftewel il postino (de boodschapper of postbode).

Pausdom: intriges


Dat het Vaticaan een obsessie met geheimhouding heeft staat onderhand wel vast, zoals ook het recente kindermisbruikschandaal heeft aangetoond. Het pausdom is al eeuwenlang het brandpunt van intriges en factiestrijd, hoe klein het ministaatje inmiddels ook moge zijn.
Tot halverwege de negentiende eeuw was de Heilige Stoel tevens een belangrijke regionale speler binnen Europa met internationaal gezag en allure. Wie momenteel kijkt naar de tv-serie The Borgias, met Jeremy Irons als paus Alexander VI, zal wekelijks meesmullen van de als heuse maffiafamilie neergezette Spaanse familieclan der Borgia's eind vijftiende eeuw.



Geheim archief


Het Vaticaan bezit ongetwijfeld een van de mooist denkbare archieven ter wereld: het zogeheten Archivio Segreto. Met in totaal 85 kilometer lengte fungeert het sinds 1612 als het centrale archief van de Heilige Stoel, maar is in wezen het privé-archief van de paus.
Dit jaar wordt tevens een speciale tentoonstelling gehouden in het Capitolijns Museum te Rome van de meest bijzondere kerkhistorische documenten getiteld Lux in Arcana: bekijk een fraaie selectie van documenten.
De spannende trailer van de tentoonstelling (let vooral op de muziek!) mag als voorbeeld dienen hoe archiefonderzoek op aantrekkelijke wijze voor de buitenwacht te presenteren.



Wegens de verschijning van een bijzonder boek over de geheime archieven, werd eerder in 2009 onderstaande video gemaakt met een uitgebreider bezoek aan de archiefruimten - ook wel de Bunker geheten.



Gerelateerde blogs

Grootste archiveringsschandaal in Amerika (ooit)
Grootste archiveringsschandaal in Nederland (ooit)?


Nawoord d.d. 9 november 2012/8 januari 2014

Op 6 oktober is Paolo Gabriele veroordeeld tot achttien maanden gevangenisstraf: de eis tegen hem was aanvankelijk drie jaar, maar men zag ruimte voor diverse verzachtende omstandigheden.  Eerder gedurende het proces klaagde hij nog over mishandeling.
Vrij algemeen wordt verwacht dat de paus hem pardon zal verlenen. Dit is inderdaad gebeurd met Kerstmis 2012, toen de paus hem persoonlijk opzocht in de gevangenis.



vrijdag 29 juni 2012

Het bizarre leven van archiefdief Barry Landau

Gisteren is Barry H. Landau (63 à 64 jaar oud) veroordeeld tot zeven jaar cel voor het stelen van talloze documenten in de Verenigde Staten. Hiermee komt voorlopig een eind aan de geruchtmakendste archiefdiefstal ooit. Maar wie is hij precies?

Jeugd

Er is niet al te veel bekend over Landau zelf, geboren ca. 1948, en het weinige dat bekend is staat sinds zijn aanhouding niet langer vast. Hij komt oorspronkelijk uit Queens, New York; later zou hij proberen zijn duidelijk hoorbare accent te verhullen. Zijn vader was een handelaar in kaartjes voor Broadway en zijn moeder een fotografe die werkte voor Walter Winchell, een van Amerika's beroemdste roddeljournalisten. Volgens Landau diende zij in de Tweede Wereldoorlog als luchtmachtpilote. De grootouders waren immigranten.
Op 10-jarige leeftijd ontmoette Landau zijn eerste president: Dwight D. Eisenhower op het vliegveld van La Guardia toen deze in 1958 NY bezocht. Dit zou uitlopen op een bezoek aan het Witte Huis voor de Easter Egg competitie en het begin worden van een obsessie met Amerika's leiders.

New York Socialite

In de jaren zestig en zeventig is Landau een frequente bezoeker van allerlei feestjes en partijen. Zo komt hij o.a. voor in de dagboeken van Andy Warhol. Hij was overal aanwezig en liet graag namen vallen van mensen die hij allemaal kende. Niet iedereen kan zijn aanwezigheid waarderen; hij wordt gezien als 'a social climber' en is 'sycophantic' van karakter.
Hij is in die tijd persagent voor actrices als Eartha Kitt, Phyllis Diller en Patricia Neal. In 1979 belandt hij op de voorpagina van de New York Post, over het algemeen geen aanrader. Hij verklikt Hamilton Jordan, Chief of Staff van president Jimmy Carter, die hem vraagt om cocaïne te kopen in Club 54 in NY. Bij deze zaak is ook de beruchte fixer Roy Cohn betrokken. Een en ander leidt niet tot een veroordeling.

'An ordinary person whose led an extraordinary live' (volgens hemzelf)

New Yorkers zien zogezegd door hem (en zijn b-s) heen maar zijn typische mix van Broadway, Hollywood en Washington vormt inmiddels een geheel eigen aantrekkingskracht. Hoewel het hem niet echt voor de wind gaat - zo heeft hij bij gelegenheid geen geld voor de taxirit terug na een feest - blijven de invitaties in de jaren tachtig maar komen, en voor steeds exclusievere gelegenheden: onder meer een gala van Prins Charles of diners van presidenten. Hij komt overigens vaak wel als gast van een gast.
Bij sommige gaat hij vergezeld van Lynn von Furstenberg (de tweede vrouw van Egon von Furstenberg). Ook staat hij staat op foto's met onder meer Frank Sinatra en Oprah Winfrey of gaat hij uit met Liza Minnelli. Zijn uiterlijk verraadt desondanks een meer eenvoudige komaf: hij heeft een wat morzig voorkomen. Naar eigen zeggen heeft hij een 'production and consulting firm'.

Presidential historian: "the backstory of the American presidency"



Ergens in de jaren negentig vindt Landau zichzelf opnieuw uit: ditmaal als (presidentieel) historicus, zonder enige wetenschappelijke kwalificaties. Inmiddels kan hij wel bogen op een aanzienlijke collectie memento's die hij heeft bewaard en verzameld: uiteindelijk wordt het de grootste privé-collectie inzake het Amerikaanse presidentschap. Zijn specialiteit geldt vooral de inauguratie, zoals uit onderstaande video van 2005 blijkt.

chapter 9 from SS on Vimeo.

Later zal hij claimen acht presidenten (vanaf LBJ) te hebben gediend, weliswaar in ondergeschikte functies, maar hiervoor is nauwelijks enig bewijs voorhanden. Woordvoerders van diverse presidentiële bibliotheken ontkennen in ieder geval enige officiële dienstbetrekking.
Zelf zegt hij daarnaast consultant te zijn namens het Witte Huis (of de presidenten) voor historische aangelegenheden oftewel 'planning historic events'; vermoedelijk komt dat dichter bij de waarheid. Zijn netwerk aan kennissen in Hollywood en Washington is in ieder geval indrukwekkend.

Landau (met baard) en de Reagans.

Boek

Op televisie verschijnt hij steeds vaker bij CNN, NBC's Todayshow of andere netwerkstations om het ceremonieel en de glamour van het Witte Huis toe te lichten. In 2007 verschijnt zijn boek The President's Table. Two hundred years of dining and diplomacy, een boek over dineren op het Witte Huis, bij uitgeverij HarperCollins.


Het boek zou het eerste van drie delen moeten worden gebaseerd op zijn eigen collectie van 1,2 miljoen artefacten, incl. stukken behang en vloerbedekking uit het Witte Huis. Zijn toegenomen status reflecteert zich ook in zijn voorkomen; zo komt hij vaak met een poedel opdagen.
Voor Google gaf hij in 2009 een uitgebreide lezing over zijn eigen verzameling, de geschiedenis van presidentiële archieven, de rol van techniek in het presidentschap en honden. Tevens geeft hij daarbij zijn eerste powerpoint presentatie.




De arrestatie

Op 9 juli 2011 wordt Landau, samen met assistent/handlanger Jason Savedoff (24), gearresteerd bij de Maryland Historical Society nadat personeel achterdochtig is geworden. Zij zien Savedoff een document in zijn map steken en ermee weglopen; de politie wordt ingelicht.
De agenten vinden vervolgens ronddwarrelende papiersnippers op het toilet van dit keurige historische genootschap, waar Savedoff zich heeft opgesloten. Later worden nog zestig documenten gevonden in de laptoptas van Savedoff; sommige hiervan staan geregistreerd op de naam van Landau. Het duo wordt in eerste instantie aangeklaagd wegens de diefstal van documenten met een waarde van meer dan $100.000.

Totale omvang

Dit blijkt nog slechts het begin. In zijn appartement in West 57th Street te Manhattan (met een huurwaarde van $2,700 per maand) vindt de politie later duizenden documenten terug: er blijken er tenminste 6,500 gestolen te zijn, maar een definitief aantal valt moeilijk te geven. De diefstal voert vermoedelijk terug tot 2003, al lijkt de nadruk op de laatste paar jaar te hebben gelegen.

Landau in zijn appartement in 2007.

Andere historische genootschappen, archieven en bibliotheken aan de Oostkust van de Verenigde Staten blijken stelselmatig door het duo Landau-Savedoff - de twee ontmoetten elkaar in 2010 - bezocht te zijn gedurende de afgelopen jaren. De waarde van de diefstal wordt geschat op ruim een miljoen dollar. Mogelijk zijn er tussentijds ook enkele stukken vernietigd. Medewerkers van het NARA helpen bij het determineren van de oorsprong van de vele documenten.

Methodiek

Landau speelt bij de bezoeken telkens de rol van wetenschapper, terwijl Savedoff (vaak gepresenteerd als zijn neef) als assistent het meeste 'werk' verricht. Hij is ook degene die vantevoren de lijst met te stelen documenten opstelt. Tevens wordt een bepaalde rangorde aan historische figuren toegekend qua financiële waarde van de documenten. Niet alleen presidenten, maar bijvoorbeeld ook brieven van Napoleon of Beethoven vallen zo onder de aandacht. Het oudste gestolen document is een brief van Lorenzo de Medici uit 1479.
Ter plaatse wordt personeel ('overworked archivists') overladen met zoetigheid ('cupcakes and cookies'). Ondertussen worden de documenten in speciaal verdiepte en geheime zakken van ruimzittende blazers verstopt. Verwijzingen naar de documenten proberen ze vervolgens te verwijderen door ook de indexkaartjes uit de collecties mee te nemen. Markeringen op de documenten worden later verwijderd met schuurpapier.

Economische waarde

Hoewel er aldus een duidelijke relatie ligt met de financiële waarde van documenten, is er in deze zaak uiteindelijk slechts één geval van heling (van meerdere documenten) bekend geworden à $46.000 (inmiddels terugbetaald). Landau zegt zelf in het verleden verder nooit iets verkocht te hebben. Zijn collectie komt deels voort uit ruilhandel, iets wat op zich vaker voorkomt bij collectioneurs.
Geld lijkt daarmee in deze zaak toch niet het primaire motief te zijn geweest al valt dit ook niet uit te sluiten. Landau zou wel enigszins in geldproblemen verkeren, zo bleek gedurende de rechtszaak, en o.a. te overwegen zijn kunstcollectie te verkopen. In dat geval zou hij echter waarschijnlijk snel tegen de lamp zijn gelopen, iets wat deze heterdaad voorkwam.

Documentmanie?

De diefstal lijkt daarmee eerder het gevolg van een ongecontroleerde (document)manie van een autodidact-connaisseur met beperkte middelen. Elke verzamelaar weet dat een collectie tot een obsessie kan uitgroeien, met soms verreikende consequenties.
In dat opzicht doet zijn zaak enigszins denken aan die van bibliomaan Boudewijn Büch, die na zijn dood in diverse publicaties vooral ook als fantast werd ontmaskerd en bijvoorbeeld nogal eens goochelde met financiële middelen om zijn boekenhonger te stillen.
De Wall Street Journal legt op zijn beurt een mogelijke relatie met de sterke markt voor historische documenten. In de Verenigde Staten worden jaarlijks tussen de 5-8.000 stukken verhandeld, met een waarde van tussen de 30-50 miljoen dollar. De krant voorspelt tevens grote gevolgen voor het Amerikaanse archiefwezen; die hebben alvast hun onschuld verloren.


Ethische gedragscode archivarissen

Opvallend vaak zijn het overigens de eigen medewerkers die stelen: dit geldt voor Nederland evenzeer als voor de Verenigde Staten.
In Nederland betrof het vrij recent een conservator van het Legermuseum en een medewerker van het Stadsarchief Amsterdam. Ook in Amerika ging het eerder om een medewerker, Denning McTague, die als stagiair documenten m.b.t. de Burgeroorlog stal en verkocht op eBay. In het bekendste Nederlandse geval van reguliere diefstal ging het om kostbare aandelen en obligaties uit de archieven van Amsterdam en Vlaardingen. Van grootschalige verzamelaars heeft men in Nederland dus niets te vrezen; ook het aanleggen van autografencollecties is in dat opzicht verleden tijd.
De KVAN stelde een aantal jaren geleden een commissie in het leven inzake het naleven van een ethische gedragscode of Beroepscode voor Archivarissen, zoals ook voor andere beroepen gebruikelijk is. Onder punt 8 staat o.a. vermeld dat er geen financieel gewin mag worden behaald uit zijn functie. Bewustwording op dit punt is de afgelopen jaren gelukkig toegenomen. Vroeger werden archiefstukken bijvoorbeld nog wel eens weggegeven bij buitenlandse staatsbezoeken (bv. stukken uit het archief van raadpensionaris Heinsius aan Groot-Brittannië). Dat zou nu - hopelijk - echt niet meer kunnen!


Gerelateerde blogs

Het duurste document (ooit)
Grootste archiveringsschandaal in het Vaticaan (ooit)


Bronnen
artikel Washington Post 18 juli 2011:
http://www.washingtonpost.com/local/as-document-theft-probe-of-historian-landau-grows-so-do-questions-on-who-he-is/2011/07/18/gIQAc70kbI_story.html
artikel The Daily Beast 2 november 2011:
http://www.thedailybeast.com/articles/2011/11/02/barry-h-landau-awaits-trial-fall-of-a-master-presidential-collector.html
artikel Wall Street Journal 30 september 2011:
http://online.wsj.com/article/SB10001424052970204422404576596873383476078.html
artikel Daily Mail 28 juni 2012:
http://www.dailymail.co.uk/news/article-2165774/Historical-collector-gets-7-years-stealing-1m-rare-presidential-papers.html
blog Ingmar Koch: http://ingmarbladertenschrijft.blogspot.nl/2012/02/landau-pleit-schuldig-en-diefstal-in.html
uitgebreid profiel verzamelaar Barry Landau in The New Republic d.d. 14-12-2011: http://www.tnr.com/article/politics/magazine/98537/collector-barry-landau-memorabilia-theft?page=0,0
verslag rechtszitting Baltimore Sun (incl. video, documenten en overjas met dieppe zakken) 27 juni 2012: http://www.baltimoresun.com/news/breaking/bs-md-landau-sentenced-20120627,0,1797123.story?page=1
reactie NARA 27 juni 2012: http://www.archives.gov/press/press-releases/2012/nr12-133.html


Gecorrigeerd d.d. 02/07: in een eerdere versie van dit blog werd abusievelijk Franklin Delano Roosevelt als eerste Amerikaanse president vermeld, met welke Landau persoonlijk contact had.

maandag 25 juni 2012

Het duurste document (ooit)

Afgelopen vrijdag 22 juni werd bij veilinghuis Christie's te New York het persoonlijk exemplaar van de Amerikaanse grondwet van George Washington geveild voor maar liefst 9.8 miljoen dollar: het is daarmee het duurste Amerikaanse historische document of boek ooit.

Acts of Congress

Dit gedrukte exemplaar van de Acts of Congress (incl. de zogeheten Bill of Rights) stamt uit 1789: het is zowel voorzien van de handtekening van George Washington op het titelblad als zijn ex-libris, is verder met goud beslagen en in leer ingebonden.
Hoewel volgens de berichtgeving in de pers veelvuldig sprake is van 'een persoonlijke kopie van de Amerikaanse grondwet', betreft het hier in wezen dus de gebundelde (en gedrukte) handelingen van de 1e sessie van het Amerikaanse Congres (zie verder een uitvoerige beschrijving van het document).
In de kantlijn van de Grondwet staan enkele teksthaken met persoonlijke opmerkingen. Deze annotaties behelzen vooral de verantwoordelijken van de president en zijn daarmee een goede reflectie van de persoonlijkheid van George Washington.




Mount Vernon

Het bieden begon bij 1.3 miljoen dollar; vooraf werd een opbrengst van twee tot drie miljoen dollar verwacht. Na vier minuten werd het winnende bod gedaan door de Mount Vernon Ladies' Association Union. Deze non-profit organisatie is onder meer de eigenaar van Mount Vernon, het landgoed en museum van George Washington in de staat Virginia.
Ditzelfde exemplaar maakte tot 1876 onderdeel uit van de collectie of bibliotheek aldaar. Vergelijkbare ingebonden exemplaren werden tevens gemaakt voor de latere, derde president Thomas Jefferson en procureur-generaal John Jay (de laatste is nog in privé-bezit).

George Washington

George Washington geldt als de mythische grondlegger van de Verenigde Staten; hij was tevens haar eerste president van 1789 tot 1797 (hij overleed twee jaar later). Zelfs de hoofdstad is in 1791 naar hem vernoemd.
Het afgelopen decennium werd steeds breder bekend dat hij slaven hield, waarmee toch een klein deukje in zijn verder vlekkeloze reputatie ontstond. Daarom legt men er maar de nadruk op dat hij, als enige van de Founding Fathers, bepaalde dat ze vrij mochten worden gelaten na de dood van hemzelf en zijn vrouw (zij liet ze echter al eerder gaan).

Veilingen

Documenten (waaronder archiefstukken) worden met enige regelmaat geveild bij gespecialiseerde veilinghuizen over de gehele wereld. In Nederland geldt dat in de eerste plaats Bubb Kuyper, speciaal op het gebied van literaire manuscripten. Die kunnen enige tienduizenden euro's opbrengen bijvoorbeeld als het gaat om werken van grootheden als Harry Mulisch of Gerard Reve.
Het duurste verkochte Nederlandse manuscript is dat van 'De Avonden' van Gerard Reve: in 1996 werd dit verkocht voor 160.000 gulden. Een meer recente poging in 2010 tot verkoop van het manuscript voor 'Ik Jan Cremer' faalde jammerlijk.

Financiële waarde

Archiefdiensten en andere erfgoedinstellingen zijn, behalve de Koninklijke Bibliotheek, over het algemeen niet al te actief met aankopen ondanks mijn diverse aansporingen (zie bijvoorbeeld Gevonden: Archiefschatten). Ook het Nationaal Archief ging bijvoorbeeld enige jaren terug niet over tot de aankoop van de 18e-19e eeuwse griffierstas van het Hof van Holland, ondanks de geringe aanschafprijs van een paar honderd euro.
Het toekennen van een financiële waarde aan documenten is met name voor archieven en bibliotheken een gevoelige zaak, waar men liever niet al te veel over praat. In recente jaren zijn in Nederland enkele beruchte gevallen van diefstal voorgekomen (onder meer bij het Legermuseum door eigen personeel) en te Amsterdam door bezoekers. Recent kwam ook nog een grote Amerikaanse zaak aan het licht (zie verder de diverse blogs van Ingmar op dit punt).
Daarnaast heeft diefstal de afgelopen jaren geleid tot een aanscherping van de regels voor gebruikers op de studiezalen (bv. het raadplegen van minder stukken tegelijkertijd), tot en met bewaking aan toe zoals op het Nationaal Archief.

Amerikaanse records

Tot nog toe was het record m.b.t. een Amerikaans document in handen van Abraham Lincoln. Diens handgeschreven overwinningsspeech uit 1864 bracht in februari 2009, eveneens bij Christie's, 3.442.500 dollar op. Een brief van George Washington bracht eind dat jaar 3,2 miljoen dollar op en was daarmee tot nog toe het duurste document m.b.t. hemzelf.

Top 10 duurste boeken en manuscripten

George Washington's persoonlijke exemplaar van de Acts of Congress bezet nu, in de inmiddels achterhaalde top 10 plaats nummer 4!

http://www.alltop10list.com/top-10-list-of-most-expensive-books-and-manuscripts/

Eerder dit jaar bracht een exemplaar van het op nr. 3 staande Birds of America van John James Audubon overigens nog slechts 7,9 miljoen dollar op, een tegenvaller gelet op de richtprijs van 7-10 miljoen dollar. Het kan dus verkeren. Zelf heb ik er nog altijd spijt van eens niet het toegangskaartje voor de begrafenis van admiraal Horatio Nelson te hebben gekocht ...

Magna Carta

Enigszins merkwaardig in deze lijst is het verhaal van de Magna Carta. In 2007 bracht een exemplaar hiervan 21,3 miljoen dollar op. Dit koninklijk charter inzake vrijheid en rechtspraak dateert oorspronkelijk van 1215; deze kopie stamt uit ca. 1297.


Het charter werd gekocht door een zakenman uit Washington, David Rubinstein, en was afkomstig van de Ross Perot Foundation (namens de voormalige presidentskandidaat). Sinds 1988 was het te zien in het NARA te Washington en dat wilde hij graag zo houden. 
Recent is het tevens geconserveerd en sinds februari 2012 weer permanent te zien in zijn eigen 'display case' (enigszins vergelijkbaar met dat van de Vrede van Münster bij ons).



Het Amerikaanse nationaal archief pronkt aldus met een zeer oud archiefstuk - hoewel dit niet uit het land zelf afkomstig is - als voorloper van de eigen zogeheten 'Charters of Freedom' reeks. Status en geld gaan in dit land daarmee wel vaker samen: van het opkopen eind 19e eeuw van Hollandse meesters tot bijzondere archiefstukken aan toe!


Nawoord d.d. 08-01-2014

Eind november 2013 werd een Amerikaans psalmboek, het zogeheten Bay Psalm Book uit 1640, verkocht voor 14,2 miljoen dollar - ofwel 10,5 miljoen euro: een nieuw recordbedrag.